Αυτό το νησί στη μέση της Ανατολικής Μεσογείου, είναι εδώ και πάρα πολύ καιρό υπό αμφισβήτηση.
Υπάρχουν δύο διοικήσεις.
Η μία υπό των Ρωμιοκύπριων στα νότια, και η άλλη υπό των Τουρκοκύπριων στα βόρεια.
Πώς όμως αυτό το νησί κατέστη επίκεντρο μιας διεθνούς διαμάχης;
Για να καταλάβουμε πρέπει να πάμε πίσω στον χρόνο.
Η Κύπρος κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1571
και παρέμεινε υπό οθωμανική κυριαρχία μέχρι το 1878.
Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Τούρκοι
και επί αιώνες η Κύπρος φιλοξένησε πολλούς Τούρκους και Ρωμιούς.
Όταν όμως η Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισε να αποδυναμώνεται, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν.
Μετά από μια σειρά συμφωνιών το 1878, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέλαβε την προσωρινή διοίκηση της Κύπρου
ωστόσο η εδαφική κυριαρχία παρέμενε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Όταν ξεκίνησε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1914, το Ηνωμένο Βασίλειο προσάρτησε μονομερώς την Κύπρο.
Η Τουρκία δέχθηκε την προσάρτηση της Κύπρου ως κομμάτι της Συνθήκης της Λωζάννης που υπογράφηκε το 1923.
Παρόλο που η Κύπρος ήταν υπό βρετανική διοίκηση οι σχέσεις Ρωμιών και Τούρκων άρχισαν να επιδεινώνονται.
Καθώς διαταράχθηκαν οι σχέσεις, η Εκκλησία
άρχισε εκστρατεία υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 η Ελλάδα άρχισε να στηρίζει αυτή την εκστρατεία.
Το 1955 της εκστρατείας ηγούνταν ο αρχιεπίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κύπρου Μακάριος
και τον Ρωμιοκύπριο συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα ο οποίος ήταν επίσης επικεφαλής της Εθνικής Οργάνωσης Κύπριων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ).
Η ΕΟΚΑ ιδρύθηκε ως μυστική ένοπλη ομάδα και αναγνωρίζεται ως τρομοκρατική οργάνωση από την Τουρκία.
Με την εμπλοκή της ΕΟΚΑ η εκστρατεία της Ένωσης είχε βίαιη εξέλιξη.
Δολοφονήθηκαν Βρετανοί πολίτες, αστυνομικοί και στρατιωτικοί.
Η ΕΟΚΑ σκότωσε επίσης Τουρκοκύπριους και αρκετοί Τούρκοι εκδιώχθηκαν από τα χωριά που ζούσαν δίπλα-δίπλα με τους Ρωμιούς.
Παρόλη την καταστροφή και το χάος, οι Τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν την ιδέα της Ένωσης
και οι Ρωμιοκύπριοι συνειδητοποίησαν ότι η ενοποίηση της Κύπρου με την Ελλάδα δεν θα συνέβαινε
διότι οι Τουρκοκύπριοι, το Ηνωμένο Βασίλειο και ο ΟΗΕ δεν ήταν υπέρ κάτι τέτοιου.
Το 1959 ξεκίνησε μια σειρά συνομιλιών μεταξύ Τούρκων και Ρωμιών
οι οποίες οδήγησαν στη Συμφωνία της Ζυρίχης.
Ηνωμένο Βασίλειο, Τουρκία, Ελλάδα, Τουρκοκύπριοι και Ρωμιοκύπριοι,
όλοι συμφώνησαν ότι η Κύπρος πρέπει να γίνει μια ανεξάρτητη δημοκρατία.
Όταν υπογράφηκε το Σύνταγμα του 1960, το Ηνωμένο Βασίλειο μεταβίβασε την εδαφική κυριαρχία στα δύο μέρη στο νησί.
Έτσι γεννήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία.
Η Ελλάδα και η Τουρκία ονομάστηκαν «εγγυήτριες χώρες».
Μια νέα εποχή ξεκίνησε στο νησί όταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας έγινε ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος και Αντιπρόεδρος ο Φαζίλ Κιουτσούκ.
Ωστόσο, η ειρηνική συνεργασία Τουρκοκυπρίων και Ρωμιοκυπρίων δεν κράτησε πολύ.
Το 1963 εξαιτίας μιας ένοπλης επίθεσης που εξαπέλυσαν οι Ρωμιοκύπριοι έλαβε τέλος αυτή η δημοκρατία των δυο εθνών.
Κατόπιν αυτού του χωρισμού, οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να δημιουργούν την δική τους διοίκηση προκειμένου να διαχειριστούν τις δικές τους υποθέσεις.
Αλλά οι επιθέσεις συνεχίστηκαν.
Μεταξύ 1963 και 1974, σχεδόν 30 χιλιάδες Τουρκοκύπριοι εξαναγκάστηκαν να φύγουν
ενώ 103 χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Η βία αφαιρούσε ζωές και η κατάσταση δεν γινόταν καλύτερη παρόλο που ο ΟΗΕ είχε αναπτύξει ειρηνευτική δύναμη στην Κύπρο το 1964.
Η Ελλάδα ταυτόχρονα συνέχιζε να αναπτύσσει στρατεύματα.
Το 1974, είχε ήδη αναπτύξει 20 χιλιάδες στρατιώτες στην Κύπρο για να ενισχύσει την στήριξη προς την Ένωση.
Στις 15 Ιουλίου 1974 εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα στην Κύπρο.
Ο Ρωμιοκύπριος ηγέτης Μακάριος απομακρύνθηκε από τα καθήκοντά του και τον αντικατέστησε ο υποστηρικτής της Ένωσης εθνικιστής Νίκος Σαμψών.
Η Τουρκία δεν ήταν ευχαριστημένη.
Η Βρετανία απέρριψε την πρόταση για κοινή δράση σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγγυήσεων.
Πέντε μέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου
η Τουρκία ως εγγυήτρια χώρα, πήρε την κατάσταση στα χέρια της.
Και επενέβη σε μια προσπάθεια να σταματήσει τις διώξεις εναντίον των Τουρκοκυπρίων και να αποτρέψει την προσάρτηση του νησιού.
Οι Ρωμιοκύπριοι ωστόσο, επέμεναν στο δικαίωμα κυριαρχίας επί ολόκληρου του νησιού.
Το 1983 οι Τουρκοκύπριοι ίδρυσαν το δικό τους κράτος,
την Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ).
Μετά από αναρίθμητες συναντήσεις υπό την αιγίδα της ΕΕ και του ΟΗΕ, διενεργήθηκε ένα δημοψήφισμα.
Το 2004 ο ΟΗΕ πρότεινε την επανένωση του νησιού και διενήργησε δημοψήφισμα.
Το 65% των Τουρκοκυπρίων δήλωσε υπέρ της ενοποίησης
ενώ το 76% των Ρωμιοκυπρίων την απέρριψαν.
Ο ΟΗΕ και η ΕΕ επέμειναν για χρόνια στο να γίνει το νησί σπίτι και των δύο πλευρών
και μια δημοκρατία από μόνη της.
Αλλά παρόλο που οι Ρωμιοκύπριοι είχαν απορρίψει την πρόταση για ενοποίηση,
η ΕΕ θεώρησε τους Ρωμιούς μια οντότητα που εκπροσωπεί όλο το νησί και δέχθηκε ως μέλος την Νότια Κύπρο στους κόλπους της.
Σήμερα καταβάλλονται διάφορες προσπάθειες για την ειρήνευση και την επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ των δύο πλευρών.
Θα μπορέσουμε όμως ποτέ να το δούμε να συμβαίνει;