ათასობით ემიგრანტი ბავშვი ევროპაში დაკარგულია,
და ამის შესახებ ადამიანის უფლებადამცველი ორგანიზაციები განგაშს აცხადებენ.
ცოტა რამ არის ცნობილი იმის შესახებ, თუ რა დაემართა ამ ბავშვებს
რადგან მათი დაკარგვის თაობაზე გამოძიება არ ტარდება.
ხელისუფლება და ბავშვთა დაცვის სისტემები
იმის გასაგებად, თუ რა დაემართა ამ ბავშვებს ძალიან ცოტა რამეს აკეთებს.
2018 წლიდან ევროპაში ყოველდღე 17 ემიგრანტი ბავშვი იკარგება
მინიმუმ 18 ათასი თანმხლების გარეშე ემიგრანტი ბავშვი
2018 წლის იანვრიდან 2020 წლის დეკემბრამდე დაიკარგა.
ეს შოკისმომგვრელი სტატისტიკა ‘Lost in Europe’-ს სახელწოდების
„რეპორტიორები საზღვრების გარეშე“ პროექტის მიერ გამოქვეყნდა.
პროექტი აჩვენებს, რომ დაკარგული მიგრანტ ბავშვთა რაოდენობა
შესაძლოა იმაზე მეტი იყოს, ვიდრე გამოცხადებულია.
პროექტი ასევე აჩვენებს, რომ ევროპის მთავრობები არასრულწოვანი დაკარგული ბავშვების დაცვისთვის
საიმედო სისტემის უზრუნველყოფაში წარუმატებელი აღმოჩნდა.
მხოლოდ 2020 წელს 5 ათასზე მეტი ბავშვი გაუჩინარდა ევროპის 13 ქვეყანაში
დაკარგულ ბავშვთა 90 პროცენტი ბიჭი,
ყოველი ექვსიდან ერთი მარტო და 15 წლამდე ასაკის იყო.
ქვეყნები, სადაც ყველაზე მეტი ბავშვი დაიკარგა, არის იტალია, ბელგია და საბერძნეთი.
ევროპის 30 ქვეყანაში არასრულწლოვან ბავშვთა გაუჩინარებასთან დაკავშირებულმა
გამოძიებამ, რომელიც ადგენს შესაბამის მონაცემებს, აჩვენა, რომ
მიგრანტი ბავშვების შემთხვევების უგულვებელყოფის ტენდენციის მქონე
ევროპის უფლებამოსილი ორგანიზაციების მიერ მოწოდებული მონაცემები
ძირითადად "არათანმიმდევრული ან არასრულია".
ბელგიამ და ფინეთმა მხოლოდ 2019 წლის ბოლომდე მონაცემები უზრუნველყო.
გარდა ამისა, დანიამ, რომელიც მიგრანტების დიდი სატრანზიტო ცენტრია,
გაერთიანებულმა სამეფომ და საფრანგეთმა თანხლების გარეშე მყოფი გაუჩინარებული
ბავშვების შესახებ ინფორმაციის მიწოდება არ უზრუნველყო.
ევროპის ქვეყნების უმეტესობა რატომ არ აღიქვამს მიგრანტი ბავშვების გაუჩინარებას სერიოზულად?
ევროპის დაკარგულ ბავშვთა ფედერაციაში
სამართლებრივი დაცვისა და საემიგრაციო განყოფილების დირექტორისგან, ფედერიკა ტოსკანოსგან,
ათასობით გაუჩინარების შემთხვევის და ამ პრობლემის შესახებ
აშკარა გულგრილობის ახსნა ვთხოვეთ.
"მიგრანტი ბავშვების გაუჩინარება,
არა როგორც ბავშვთა დაცვის პრობლემა
არამედ ეს ძირითადად განიხილება, როგორც საიმიგრაციო სამმართველოს პრობლემა.
ბავშვის გაუჩინარების შემთხვევა,
იმის მაგივრად, რომ განხილული იქნას როგორც საშიში სიტუაცია,
განიხილება პრობლემის გაქრობად,
მისახედ ნაკლებ ბავშვად,
უფრო ნაკლებ პასუხისმგებლობად
და ერთი მიგრანტის წასვლად.
ეს არ არის იმის გაგება, რომ ეს ადამიანები ბავშვები არიან,
რომ ყველა ბავშვს, მაგალითად როგორც ჩვენი ქვეყნის ბავშვებს
თანაბარი უფლებები
და დაცვა სჭირდება.
და სამწუხაროდ, დღეს საქმე გვაქვს ისეთ საკითხებთან
როგორიცაა ნეგატიური რიტორიკა იმიგრანტების შესახებ
ნეგატიური აღქმა იმიგრაციის შესახებ,
მიგრაციის საკითხის და საიმიგრაციო მკაცრი რეგულაციების
აღსრულების საკითხების
მთავრობების მიერ საარჩევნოდ გამოყენება
და როგორც ჩანს, ეს უფრო მეტ ხმას აგროვებს.
მაგრამ კვლევამ აჩვენა, რომ ეს ასე არ არის.
დაკარგული ბავშვების შესახებ ინფორმაციები
არაერთხელ ქცეულა ევროპაში მთავარ თემად.
ევროპული მიგრაციის ქსელის წინა ანგარიშის მიხედვით,
2014-დან 2017 წლამდე 30 ათასზე მეტი
მიგრანტი ბავშვი დარჩა ევროპული დაცვის პროგრამების თვალს მიღმა.
დაკარგული ბავშვების უმეტესობა თავშესაფრის მოთხოვნამდე
ან პროცედურების დროს გაუჩინარდა.
ანგარიში ხაზს უსვამს, რომ არასაკმარისი თანამშრომლობაა
პოლიციასა და თავშესაფრისა და ბავშვთა დაცვის სააგენტოებს შორის.
ანგარიშში ასევე ნათქვამია, რომ როდესაც დაკარგულ ბავშვზე აცნობებენ
ამის გამოძიება წარუმატებელია.
მიუხედავად იმისა, რომ ევროპის ყველა ქვეყანა არ ადევნებს თვალყურს ეს ბავშვები საიდან მოდიან
Lost in Europe-ს პროექტის ანგარიშის მონაცემებით,
მათი წარმოშობის ქვეყნებად რეგისტრირებულია.
მაროკო, ალჟირი, ერიტრეა, გვინეა და ავღანეთი.
იდუმალი გაუჩინარებები
მიგრანტი ბავშვების ევროპული უფლებამოსილი ორგანიზაციების
თვალწინ გაუჩინარებას სხვადასხვა მიზეზები აქვს.
ორგანიზაციები „გადავარჩინოთ ბავშვები“ და „ევროპის დაკარგული ბავშვები“ აცხადებენ, რომ
ბავშვები იმის გამო, რომ მათ ზოგჯერ ისეთ არასაკმარის ობიექტებზე ანთავსებენ, სადაც განათლებას ვერ იღებენ,
ამ ცენტრებიდან მიდიან.
ბავშვებს ასევე საერთაშორისო დაცვის ან ლტოლვილის სტატუსის მისაღებად საჭირო
ხანგრძლივი სამართლებრივი პროცესების გამო იმედი უცრუვდებათ.
ეს კი იმისთვის, რომ შეძლონ თავიანთ ოჯახებთან შეხვედრა
უფრო ხანგრძლივ ლოდინს ნიშნავს.
რა ბედი ეწია დაკარგულ ბავშვებს?
Სად მიდიან?
ცოტა რამ არის ცნობილი იმის შესახებ თუ რა დაემართა ამ ბავშვებს
რადგანაც გაუჩინარებასთან დაკავშირებით გამოძიება არ ტარდება.
უფლებამოსილებმა და ბავშვთა დაცვის სისტემებმა
იმის გასაგებად, რა დაემრთა ამ ბავშვებს, ძალიან ცოტა რამ გააკეთეს.
როგორც ადრე ვთქვი, ამგვარ შემთხვევებში ძალიან მცირე ინვესტიცია ხდება.
ამიტომ, იშვიათად ვიგებთ რა დაემართა ამ ბავშვებს.
UNICEF-ის მონაცემებით, ევროპაში ბევრი ბავშვი ემიგრანტი,
იქ დაბადებული და გაზრდილი ბავშვებისთვის მიუღებელ პირობებში ცხოვრობს.
„ხალხმრავალ თავშესაფრებში სუსტდება,
კარვების ბანაკებში აგზავნიან
ან ქუჩიდან მომავალი საფრთხეებისგან დაუცველები ხდებიან.
ბოლოს კი, მათი უნდობლობა ხელისუფლების მიმართ,
დაკავების და დეპორტაციის შიში
ხელს უშლის ბავშვებს ღიად ეძებონ დაცვა და მხარდაჭერა
განსაკუთრებით დაუცველია თანმხლების გარეშე მყოფი ბავშვი მიგრანტები.
ეს ბავშვები ძალადობის, ექსპლუატაციისა და ტრეფიკინგის რისკის ქვეშ არიან.
თუმცა ამ თემებზე კვლევა შეზღუდულია
ცნობილი არ არის, ამ ბავშვებიდან რამდენია ტრეფიკინგის მსხვერპლი
ანუ ხელთ ზუსტი და კონკრეტული ციფრი არ გვაქვს.
ის რაც ჩვენ ვიცით, არის ის რომ EUROPOL-ის მონაცემებით, ტრეფიკინგის დაჯგუფებების
სამიზნე განსაკუთრებით თანმხლების გარეშე მყოფი ბავშვები არიან.
ასევე, ჩვენი წევრების მიერ დიდ ბრიტანეთში ჩატარებულმა შეზღუდულმა კვლევამ,
და იტალიაში სხვა ორგანიზაციების მიერ ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ
ამ ბავშვების უმეტესობა სექსუალური
ან შრომითი ექსპლუატაციის მსხვერპლნი არიან.
ევროპის დაკარგულ ბავშვთა ფედერაციის თანახმად, ასევე, ხშირ შემთხვევაში
ბავშვები შრომისა და ბავშვების სექსუალური ექსპლუატაციის, იძულებითი მათხოვრობის და
ნარკოტიკებით ვაჭრობის მსგავის დანაშაულების გამო
და იმის გამო, რომ ტრეფიკინგის მსხვერპლი არიან
აიძულებენ დატოვონ თავშესაფრები.
2019 წლის მარტში Guardian-მა და Lost in Europe-მა,
გაარკვია, რომ მინიმუმ 60 ვიეტნამელი ბავშვი თავშესაფრებიდან დაიკარგა.
ჰოლანდიელი ჩინოვნიკები ეჭვობენ, რომ ეს ბავშვები კანაფის მინდვრებში ან მანიკურის სალონში სამუშაოდ
დიდ ბრიტანეში გაიტაცეს.
ბავშვთა უფლებების კონვენციის თანახმად,
სახელმწიფო, ფიზიკური ან იურიდიული პირი, მეურვის დანიშვნის გზით პასუხისმგებელია
თავის ტერიტორიაზე ყველა უპატრონო ადამიანის და
ოჯახებისგან განცალკევებული ბავშვების დაცვაზე.
პრაქტიკაში კი მეურვეობის სისტემას ევროპაში მრავალი წინააღმდეგობა აქვს.
გაეროს ბავშვთა ფონდის თანახმად, მეურვის არ მყოლე პირებისთვის
და ოჯახებს დაშორებული ბავშვებისთვის მეურვეების დანიშვნის პროცესში,
განსაკუთრებით ევროპაში მიგრანტთა კრიზისის ყველაზე კრიტიკულ დღეებში
დიდი ხნის შეფერხებები იყო გადაჭარბებული მოთხოვნების გამო.
ამის გამო, ბავშვთა მიგრანტების რეკომენდირებული მოვლა,
თავშესაფრებში ხშირად საკმარისი არ არის,
ეს კი ამ ბავშვებს თან დაუცველს ხდის და თანაც მათ სამიზნედ აქცევს.
ამ ბავშვებზე არ ზრუნვა, მათ მსხვერპლად აქცევს,
რადგან ამ ბავშვებს არავინ ეძებს
კრიმინალებსაც სწორედ ეს უნდათ.