این رویداد تحول بزرگی را در آسیای میانه ایجاد کرد.
این رویداد با سرعتی اتفاق افتاد که حتی بهترین سازمان های اطلاعاتی هم پیش بینی آنرا کرده نمی توانستند.
آیا تسلط طالبان بر افغانستان در حال حاضر اجتناب ناپذیر است؟
نخیر قطعا نیست.
ائتلاف تحت رهبری آمریکا پس از 20 سال حضورش
در افغانستان، نیروهای خود را از این کشور خارج کرد.
دولت تحت حمایت ائتلاف در کابل سقوط کرد،
و به این ترتیب طالبان در پایتخت مستقر شدند.
زمانی که طالبان همه ای شهرهای اینکشور را یکی پس از دیگری تصرف کردند
گویا رئیس جمهورمخلوع اشرف غنی از پذیرش بحران در کشور خودداری کرد.
رئیس جمهورمخلوع افغانستان غنی گفت: طرح امنیتی ما بسیار روشن است. من نمی خواهم جزئیات را در اینجا به اشتراک بگذارم.
تنها چیزی که می توانم بگویم این است:
که ما تمام آمادگی ها را برای پایان دادن به این موج شورش در شش ماه آینده
و ایجاد ثبات در کشور انجام داده ایم.
غنی ظرف کمتر از دو هفته پس از این سخنرانی اش از کشور پا به فرا گذاشت.
این آخرین اقدام یک رهبر منفور بود که به دلیل نشنلیزم، ایجاد اختلافات قومی و خویش خوری هایش در کشور مورد انتقاد جدی قرار گرفت.
ازنظراکثریت قاطع مردم افغانستان، دولت غنی ضربه نهایی را به کشوری که متقبل دشواریهای گوناگونی در طی حکومتش شده بود، وارد کرده است.
نخستین پرابلم البته که عبارت از کسب مشروعیت است و مشروعیت نیز دارای بخشهایی است.
یکی ازبخشهای مشروعیت را نیز اقدامات دولت تشکیل میدهد.
هارون رحیمی - کارشناس سیاسی میگوید که: مشکلات نمایندگی نیز وجود داشت، یعنی اینکه عدم سهم دهی دولت
در مشارکت مدیریت اقشار مختلف جامعه.
از جانب دیگر مشکلاتی مانند فساد و تحرکات غارتگرانه از سوی دولت وبخش سیاسی وجود
بسیاری از افغان ها، مانند حاجی وحیدالله، تضعیف دولت را در سیاست موسوم به "جنگ علیه تروریزم" مقصر می دانند.
ایالات متحده آمریکا و متحدانش بخش مهمی از این جنگ را در مناطق روستایی که وحیدالله نیز در آن زندگی می کرد، به راه انداختند.
حاجی وحیدالله روستایی میگوید که: دولت افغانستان و نیروهای آمریکایی عملیات های شبانه متعددی را در اینجا انجام داده اند.
ما خوب میدانیم که آنها چگونه به ما ظلم ها رواداشتند وچگونه دربین مردم ایجاد ترس و وحشت کردند.
حتی صحبت کردن در مورد آن دردناک است.
این عملیات باعث نفرت مردم از دولت شد.
اکنون یک آرامش ناآرام وجود دارد، اما یک بحران انسانی فزاینده نیز وجود دارد.
بدون کمک مالی بین المللی برای حمایت از دولت، اقتصاد در آستانه فروپاشی است.
طالبان با اخراج بسیاری از زنان از مشاغل شان، وضعیت را متشنج ترکردند.
شقایق توانگر - ژورنالیست افغان این عادلانه نیست که احساس جنسیت درجه دو داشته باشیم
این شما را به خودکشی وا می دارد، زیرا این بدان معناست که از نظر مالی وابسته به شخص دیگری متولد شده اید.
و این بدان معنی است که شما هیچ نیستید.
شقایق توانگر یکی از خوش آتیه ترین خبرنگاران جوان افغانستان است.
به گفته توانگر، حکومت طالبان بدون مشارکت زنان نامشروع است.
من فکر می کنم که امارت اسلامی افغانستان در مورد فعالیت های زنان
و به ویژه مطبوعات نگرش مثبتی ندارد.
واما من هنوزهم امیدوارهستم که جهان در حال پیشرفت است
و امارت اسلامی افغانستان نیز باید در همین مسیر در حرکت بیاییند.
در حالی که رویاهای بسیاری در کشور در حال نقش بر اب شدن است،
هیچ دولتی تاکنون مشروعیت طالبان را به رسمیت نشناخته است.
اما سیاست خارجی تنها موضوعی نیست که افغان ها بقای خود را بدان وابسته بدانند.
در مقابل این کشور یک دولت جدید، یک واقعیت جدید و یک سال جدید نامشخص قرار دارد.
ثریا لینی, تی آر تی ورلد, کابل